حق السکوت

1.
هنوز مثل زمین در طواف خورشیدم
ولی زمین نشدم،گرد خود نچرخیدم

حکایت من و باران که میگریست یکیست
از آسمان به زمین کرده اند تبعیدم

مرور می کنم این سالهای هجری را
پر از تلاقی ماه محرم و عیدم

بگو به باد که من آفتابگردانم
جز آفتاب به ساز کسی نرقصیدم

گل محمدی ام من،سلامم و صلوات
ولی سراپا تیغم اگر بچینیدم!

ستارگان سحر پیشمرگ خورشیدند
ستاره سحرم پیشمرگ خورشیدم

2.
ای دل تو که مستی - چه بنوشی چه ننوشی-
با هر می نا پخته نبینم که بجوشی

این منزل دلباز نه دزدی ست نه غصبی
میراث رسیده ست به ما خانه به دوشی

دلسردم و بیزار از این گرمی بازار
غم های دم دستی و دلهای فروشی

رفته ست ز یاد آن همه فریاد و نمانده ست
جز چند اذان چند اذان در گوشی

نه کفر ابوجهل و نه ایمان ابوذر
ماییم و میانمایگی عصر خموشی

ما شاعرکان قافیه بافیم و زبان باز
در ما ندمیده ست نه دیوی نه سروشی