شیری در قفس 902

اشعاری از شهید احمد زارعی را  می خوانید:
«پیراهنی پر از ابدیت»
از قله های دور مه آلوده
آمده مرا ز نور سپید انباشت
عریان ز هر چه هستی خاک آلود
پیراهنی پر از ابدیت داشت
*
شد سایه ام سپید، ز دیدارش
پر شد افق ز تابش اعضایش
ناگه دمیده و رست و شکفت و، تافت
یک دشت سبزه زیر قدمهایش
*
- «در فرصتی که می گذرد چون ابر
با هم بیا که دوستی آغازیم
همراه با عبور نسیم و ابر
یک لحظه هم به عشق بپردازیم»
*
هفت آسمان به زیر قدمهامان
بی آنکه کَنده باد تنم از خاک
با هم نماز خوانده و تابیدیم
با گونه ای ز شوق غمت نمناک
*
ما در زلال خویش تماشایی
نوشیده، گاه، شبنم گلها را
عشقیم ما و عاشق و معشوقیم
برده نسیم و نور، دل ما را
*
ای هاله، روح آبی اشراقی!
جان تو عشق بود و تنت جان بود
باران فراگرفت تو را وقتی
با من زلال جاری قرآن بود
*
آمد مرا ز نور سپید انباشت
آمد حضور حادثه را جان داد
آمد به عمر تیرگی و پوچی
با تیغ عشق، یکسره پایان داد