گروتندیکیسم: ترجیح می دهم که نه! (درباره الکساندر گروتندیک)

الکساندر گروتندیک، ریاضیدان نابغه، یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های معاصر جهان علم است. کناره‌گیری نابهنگام از جامعه علمی در اوج دوران فعالیت، از او چهره‌ای جنجالی ساخت. روحیه رادیکال گروتندیک در صلح‌طلبی، دیگرخواهی و انسان‌دوستی ریشه در داستان زندگی او داشت؛
داستان یک انسان پیچیده و نامتعارف، که به سکوت و عادت‌زدگی جامعه پیرامونی تن نمی‌دهد و سرانجام تبدیل به یک انسان عصیان‌گر و «صدای اعتراضی» می‌شود. این کتاب درباره گروتندیک و کالبدشکافیِ دنیای پیچیده ریاضی‌دان است که علاوه بر زمینه جامعه‌شناختی بحث، یک رساله ادبی و فلسفی در باب «طبیعتِ انسانی»، مسئله علم و زندگی دانشگاهی است؛ قدم‌زدن در نقاط مرزی علم و آنجایی که با سیاست هم‌پوشانی دارد.
بنابراین، در پی تابوشکنی، به‌وسیله آشکارسازی نیمه تاریک جامعه علمی و چهره دانشمند است. در این جهت، داستان گروتندیک به‌مثابه یک نقطه آشوبناک و پیچیده، روشن‌گر است: جایی که روح ناآرام و سرکشِ «هملتِ» شکسپیر، با پیکر رنجیده «بارتلبیِ» ملویل در‌هم می‌آمیزد و امکان وقفه‌ای را فراهم می‌آورد برای ایستادن و «نه» گفتن.
نه، به هر آن چیزی که رنگ و بوی قدرت و جاه‌طلبی می‌دهد و انسان را از درک خود و دیگری، و جریان اصیل زندگی باز می‌دارد. این گرایش، گروتندیکیسم است؛ یک ویژگی کمیاب، خاص انسان‌های آزادمنش با طبیعتِ نامتعارف، که گویی برگزیده شدهاند تا همچون اطلس «رنج بشری» را بر دوش بِکشند.