عروسی پشت خاکریز: خاطرات جانباز آزاده محمدعلی نوریان

حدود سی متر، با ترس و دلهره جلو رفتیم. یک دفعه متوجه رحیمی و شریف شدم که سریع روی زمین نشستند. بلافاصله از پشت یکی از درخت­های بلوط، گفت: «قِف ترس، تمام وجودم را فرا گرفت. وسط میدان مین دشمن، نه راه پس داشتیم نه راه پیش. تمام آنچه را برای شناسایی رشته بودیم، پنبه شد. همان لحظه یکی از بچه­های ما روی مین رفت. نظامی دشمن فریاد زد: «ایرانی، ایرانی.»

حسین محبی فرمانده گردان و محمود ترکزاده، جانشینش از لب یک پرتگاه جاکن شدند و پریدند پایین. من هم آمدم عکس­العمل نشان دهم، یک مین زیر پای چپم منفجر شد. انگار به سمت بالا پرت شدم و روی زمین فرو افتادم. احساس کردم پایم کنده شد. همزمان بند اسلحه­ام از سر شانه­ام جدا شد. نفهمیدم کجا افتاد. کمتر از ده متر با سنگر کمین دشمن که دیواره­اش از سنگ بود فاصله داشتم. نظامی دشمن از پشت تخته سنگ­‌ها شروع به تیراندازی کرد. نارنجک هم پرت می­کرد. دیگر فکر این را هم نکردم که وسط میدان مین هستم.

چهار دست و پا خودم را به سمت عقب کشیدم و سینه­‌کش تپه کوچکی تکیه دادم. تیرهای رسام دشمن مثل ستاره از بالای سرم رد می­شد. یک منور فضا را روشن کرد. همزمان از فاصله دورتری با دوشکا و آرپی­جی آتش جانانه‌­ای بر سرمان ریختند. کِتف راستم شروع به سوختن کرد. بوی خون به مشامم خورد.