مخمل سبز،‌ چارقد سفید

سرِ شش روز، چهار طاقۀ مخمل سبز، شدند دستمال‌هایی نیم‌متر در نیم‌متر. قیطان طلاییِ دورشان، «یا محمّد»ی که وسط هر کدام گل‌دوزی شده بود و بوی گلابی که ازشان بلند می‌شد، از آدم، صلوات می‌‌گرفت. آب وضو از دست و صورت ناهید چکه می‌کرد. دلش نمی‌آمد بی‌طهارت، دستش به اسم پیغمبر بخورد. قوری چینی‌‌اش را کج کرد.

سرخی پررنگی کمرباریک استکان را پر کرد و بخار پیچ خورد و بالا رفت. به زورِ چایی، پلک‌هایش را بالا نگه داشته بود. تا صبح روی دفتر دولا شده و حدیث و آیه نوشته بود روی کاغذها.