ستی: روایتی داستانی از زندگی حضرت معصومه (س)

«چند روزی بود تُکِ گرما شکسته بود و باد مهرگان، داغی تابستان را از تن خاک و سنگِ قم ربوده بود. صدای دورِ گنجشکی آمد و بعد هوهوی باد. موسی احساس کرد قلبش پرتپش شد و رگ‌هایش پُرتر. پلک‌هایش را در تاریکی کف دست‌ها باز کرد و بعد آرام‌آرام انگشت‌ها را از هم گشود تا روشنایی، آهسته‌آهسته بنشیند در چشم‌هایش.

اما چیزی که دید، نفسش را بند آورد؛ برخلاف انتظارش هوا تاریک بود و فضای باغ با نوری قرمز، روشن. آرام دست‌ها را از روی صورت کنار کشید و با ملایمت بلند شد نشست. سر چرخاند به‌دنبال منبع این نور عجیب و بُهت‌آور. آن‌چه می‌دید غیرقابل باور بود؛ روشنایی قرمزِ باغ تنها یک منبع نداشت. تک‌تک انارهای روی درخت‌ها در حال نورافشانی بودند. هر درختی که انارش بیشتر بود، درخشان‌تر و قرمزتر بود.

موسی بر پا شد؛ ترس‌خورده و حیرت‌زده. نفسش به شماره افتاده بود و سراپایش می‌لرزید. یک لحظه فکر کرد شاید هنوز خواب است. همان‌طور مبهوت چرخی دور خودش زد و دید که همه‌طرفش از نور قرمز، روشن و آشکار است. چشمش به جوی و آب روانش افتاد که از نور انارها قرمزرنگ شده بود. درست است؛ این خواب است، رؤیاست.»