درآمدی بر تاریخ نگری در ایران از دوره اسلامی تا حمله مغول

بررسی تاریخ نگری ایران دوره اسلامی تلاشی است برای ایجاد پیوند میان گسست های تاریخ ایران، تا ایرانی، تاریخ خود را یکپارچه و پیوسته ببیند.

بازیابی هویت فرهنگی ایران مدیون تلاش گروه های بسیاری از جامعه ایران است و حکومت گران ایرانی سهم مهمی در این زمینه داشته اند. این پژوهش تلاشی است برای نشان دادن خدمات گروهی از فرهیختگان، مورخان ایرانی، برای احیا و اعتلای هویت ایرانی و ایران. این نوشته بر آن است بخشی از میراث گذشتگان را واکاود و با تامل و تعمق در میراث فرهنگی این سرزمین، که قدمتی چند هزار ساله دارد، بتواند به نتایجی منطبق با جامعه ایرانی – اسلامی دست یابد.

تحقیق حاضر تاریخ نگاری مورخان ایرانی را در شش قرن نخست اسلامی بررسی کند بینش و نگرش آنان را در تاثیرپذیری از میراث فرهنگی ایران و دستاوردهای اسلامی ارزیابی کند؛ لذا ایرانی بودن مورخان، از شاخصه های اصلی گزینش آنان است. ایرانی بودن مورخان نه با جست وجو در اصل و نسب و اصالت آنان، که با توجه به زیست گاه شان تعریف شده است. مورخانی که اصلات ایرانی داشتند یا غیر ایرانیانی که در ایران به دنیا آمده و زیسته بودند و بر اثر اقامت طولانی مدت نیاکانشان در این منطقه، در فرهنگ ایرانی مستحیل شده بودند، ایرانی شناخته می شوند. هم چنین مورخانی که ایرانیان و ایران زمین را ارج می نهند و آثارشان به تاریخ نوشته های ایرانیان شبیه تر است، ایرانی دانسته می شوند.

هدف از این تحقیق دست یافتن به میراث فکری و فرهنگی تاریخ نگاری ایرانیان در شش قرن نخست اسلامی است، لذا از تعمیم نظریات تاریخ نگاری و تاریخ پژوهی جدید به دوره مورد بحث پرهیز شده است.

فهرست مطالب کتاب به این قرار است:
مقدمه
فصل اول- پیشینه تاریخ نگاری ایران دوره اسلامی
فصل دوم- مطالعه ی اجمالی در ماهیت تاریخ
فصل سوم- منابع خبری
فصل چهارم- تاریخ نگاری در ایران
کتاب نامه