دولت و نیروهای اجتماعی در عصر پهلوی اول

رضاشاه با جامعه و نیروهای اجتماعی رابطه ای پیش بینی ناپذیر و قهرآلود داشته، همواره رأی خود را بر حق و برداشت شخصی اش را خطاناپذیر و مطلق می دانست . گزاره ی مورد اجتماع دیگری نیز حاکی از آن است که حرکتهایی به منظور نوسازی اجتماعی ـ اقتصادی در این دوره صورت گرفت ، که این دگرگون سازیها تنها در لایه های ابزاری و مادی جامعه صورت پذیرفت و بخش مهم تر و اساسی تر ، همچنان توسعه نیافته و بدوی باقی ماند.رضاشاه ، به ویژه از دهه ی دوم حاکمیت خویش ، سیاستهای سرکوب و اضمحلال نهادهای مدنی را پیش گرفت، نیروهای اجتماعی که زمینه های شکل گیری آنها در قالب گروههای صنفی ، حرفهای ،عقیدتی و سیاسی در جریان مشروطیت فراهم شده بود، در دوره ی پهلوی اول مجال استحکام نیافت و از این رو، جامعه ی ایران فرصتی تاریخی ، برای تکوین و قوام نهادهای مدنی از دست داد.