ابوالمظفّر شاهفور بن طاهر بن محمد اسفراینى (سده 5)، تصحیح نجیب مایل هروی و علی اکبر الهی خراسانی مؤلف، از استادان مراکز علمى نیشابور، طوس و نظامیة بغداد به شمار می رود. وی با روش نقلى و منهجى کلامى، تفسیرى نگاشته که علاوه بر ارائه ساختارى علمى، از ترجمه اى هم سنگ با مفاهیم قرآنى برخوردار است. از این رو، این ترجمه با ویژگی هاى آوایى، واژگانى و دستورى که گونه اى از نوشتار فارسى خراسان را مى نمایاند، به لحاظ تاریخ ترجمه قرآن و ارزش زبان شناختى حائز اهمیت است.