حکمت صدرایی به مثابه رود خروشانی است که از تلاقی چشمه ساران آموزه های وحیانی، عرفانی، کلامی و فلسفه مشاء و اشراق در دامن اندیشه شیعی فراهم آمده، و به عنوان موسوعه معرفتی فرازهای بی بدیلی در ساحت های هستی شناسی، مبدأشناسی، نبوت و وحی شناسی، انسان شناسی و انجام شناسی، در پی داشته و حدود چهار سده است که جویندگان حکمت در حوزه های فلسفی شیعی در سایه سار آن سکنا گزیده اند.
پژوهش حاضر در پنج فصل، مسائل اعتقادی بنیادی را به عنوان نتایج کلامی حکمت صدرایی بازخوانی و تحلیل نموده است.