ادبیات مدرن ایران در فاصله دو انقلاب

ادبیات مدرن ایران در فاصله دو انقلاب، یکسر جدال بین کهنه و نو بود و نو را در حدود مایه های خود بر کرسی نشاند و جهت های فکری تازه ای را فراروی خوانندگان گشود. جملگی این تحولات در گستره نثر بیش از چارچوبه شعر رخ داد. شعر در حصار عروض قدمایی زنجیر شده بود و شاعر تا این زنجیرها را از هم بگسلد و فرم آن را بشکند و شعر نو را پدید آورد، نثر فرسنگ ها از آن پیشی گرفته بود و با بلاغت و روانی و سادگی، به ویژه در عوالم روزنامه نگاری و ادب داستانی و نمایشی و نقادی صورتی دیگر از زندگی فرهنگی مردم شده بود. انطباق نثر با روحیات مردم سریع تر صورت گرفت؛ گرچه شعر با مایه هایی از ذوق و شوق و حسن سلیقه به زندگی مردم معنایی تازه بخشید و در زیست مشترک آنها با چهره ای نو عرض وجود کرد. ادبیات مدرن ایران دورنمایی وسیع دارد. در آن ادب و سیاست به طرزی بارز و روشن ملازم هم هستند و همین خصلت بدان دریچه و درگاهی تازه می بخشد و سامان و ساختار آن را به کل یگانه می کند. سبک ها و اسلوب های مختلف را می آزماید و افق های بس فراخ را رودرروی خواننده می گشاید...

کتاب حاضر در هفت بخش با عناوین زیر به بررسی ادبیات این دوره می پردازد و در بخش هشتم، برگزیده ای از آثار را ارائه می دهد. -شعر مشروطه؛ -ادبیات مدرن ایران: سه دیدگاه؛ -داستان نویسی؛ -تئاتر ایران؛ -در باب مطبوعات؛ -فولکلور و ادبیات عامیانه؛ -شعر قدمایی مدرن ایران.