سینمای ملی ایران: رویکردی مردم شناختی - ارتباطی

تداوم حیات سینمای ملی در اتکا به تئوری است. این قاعده در امور اجرایی و در سطوح عملیاتی نیز مشاهده می شود.
سینمای ملی نیز، همانند دیگر عرصه های اجرایی و عملیاتی، بیشترین آسیب و زیان را از نداشتن چارچوب نظری متحمل شده است. سینمایی که متکی به چارچوب نظری متقنی نیست، نمی تواند حیاتی پایدار، رو به جلو، و بانشاط داشته باشد. متأسفانه، سینما و بسیاری دیگر از عرصه های عملیِ کشور از نداشتن نظریه و چارچوب نظری متقن و قابل اتکا ضربه پذیر شده اند.
اغلب مشاهده می شود که موضوع کاستیِ نظریه در عرصه های گوناگون، مقابله های غیر منطقی و نقدهای ازخودساخته و بی اساسی را موجب می شود که گاه با فحاشی و بیان مطالبی بی آغاز و بی انجام همراه است. نقدهایی با لحنی تند و فریادگونه نیز ناشی از همین مسئله است.