نماز جمعه، فریضه ای است که ابعاد عبادی - سیاسی آن انکارناپذیر است. یکی از ابعاد سیاسی آن، منصب امامت جمعه است، منصب بودن امامت جمعه، بدین معناست که امامت جمعه در شعاع اختیارات ولی فقه قرار دارد. بنابر مبانی امامت شیعه و به اجماع فقیهان مذهب اهل بیت (ع) این منصب، در اصل از مناصب امام معصوم است، اما در زمان دسترسی نداشتن به معصوم یا بسط ید او، این منصب از کیست؟
سه دیدگاه فقهی در این مساله مطرح است که کتاب حاضر به آن می پردازد.