خه به ر ناپرسی (خبر از من نمی پرسی)

این منم آهسته می آیم به سویت ، مثل شعر
آشنا با کوچه های مشک بویت ، مثل شعر

من همانم ، شاعری که یک بغل خورشید را
می کند قربانی یک تار مویت ، مثل شعر

مثل پژواکم که با کوچک ترین بادها
بال می گیرم و م آیم به سویت مثل شعر

تو کدامین بوستانی ، که تمام ابرها
قطره قطره می چکد در آرزویت ، مثل شعر

پنجره را باز کن ، حرفی بزن ، زیبای من
یک نفر دائم نشسته روبه رویت ، مثل شعر