فراخوانی فراخوانی ...

«شهادت»؛ تنها روایت باورناپذیر زندگی مادر محسن

در گفتگو با مادر شهید تازه تفحص شده «محسن رجبی» عنوان شد

شهادت محسن تنها روایتی از زندگی شهید تازه تفحص شده محسن رجبی است که مادر هیچ گاه باور نکرد. او می گوید: نمی دانستم محسن شهید شده، تا چند روز پیش که از معراج زنگ زدند که بدنش آمده، بچه من مفقود الاثر بود.

سه‌شنبه 25 آذر 1393


«ام کلثوم رجبی» مادر شهید تازه تفحص شده «محسن رجبی» است. او بعد از گذشت 30 سال برای دیدن پیکر فرزند شهیدش به معراج شهدا پا می گذارد و کفن فرزندش را در آغوش می کشد. «شهید محسن رجبی» فرزند رجبعلی متولد 1343 در امیریه تهران است. او یک بسیجی بود که داوطلبانه توسط لشکر 27 محمد رسول الله(ص) تهران به جبهه اعزام شد. از ابتدای جنگ بارها اعزام شد و در جبهه ها جنگید تا اینکه به همراه پدرش در سال 1363 در عملیات بدر شرکت کرد. عده ای از همرزمانش می گفتند آتش از بالا و پایین بر سر رزمندگان روانه بود که او با اصرار، دوستانش را که محاصره شده بودند از یک گذرگاه به عقب هدایت کرد و به همه گفت: خودم بعد از شما می آیم، و عده ای دیگر از دوستانش توصیف کردند: توی قایق روی آب بود که قایقش را زدند و دیگر هیچ چیزی از او ندیدیم. برخی می گفتند شهید شده و بعضی دیگر می گفتند شاید در محاصره دشمن اسیر شده است. همین روایت های مختلف کافی بود که مادرش 30 سال به انتظار آمدنش چشم به راه بنشیند و حتی شهادت فرزندش را باور نداشته باشد و با جدیت بگوید: او تا امروز فقط مفقود الاثر بوده است.

اما آنچه از این روایات حقیقت داشت این بود که شهید محسن رجبی در جزیره مجنون و میانه عملیات بدر به اسارت دشمن درآمده بود. او در اسارت به شهادت رسید و بدنش در قبرستان الکرخ عراق دفن بود تا اینکه این پیکر مطهر بعد از گذشت 30 سال از شهادتش طی عملیات تفحص توسط کمیته جست وجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح کشف شد. هویت استخوان های مطهر این شهید تازه تفحص شده از طریق آزمایش DNA شناسایی شد. این شهید 20ساله سه برادر داشت که یکی از آنها چند سال پیش بر اثر سانحه ای فوت شده بود. پدر شهید نیز 14 سال پیش پس از سال ها انتظار دار فانی را وداع گفته به سوی فرزندش پر کشید. شهید محسن رجبی در آخرین اعزام خود به همراه پدرش به عملیات بدر می رود و در این عملیات مفقود الاثر می شود. او پیش از اعزام به جبهه در کنکور سراسری رشته عمران قبول شد و قصد داشت پس از بازگشت از این عملیات درس خود را ادامه دهد اما به فیض شهادت نائل شد.

مادر این شهید والامقام از فرزند شهیدش چنین روایت می کند: «4 پسر داشتم که دوتایش از دستم رفته و دو تا مانده است. محسن بچه سومم بود. یک پسر دیگرم هم فوت شده است. محسن 20ساله بود که در حمله بدر 23 اسفند 63 شهید شد. من که مادر بودم نتوانستم بچه ام را بشناسم. چون همه کارهایش را از من پنهان می کرد. اصلاً بچه بازیگوشی نبود. فرشته بود. اخلاقش حرف نداشت. تمام فامیل از وقتی فهمیده اند برگشته، دارند گریه می کنند. این قدر از خوبی هایش تعریف می کنند. نمی دانستم بچه من این قدر شاد است. می گفتند: تا از یک چیزی ناراحت می شدیم او یک چیزی می گفت و همه را می خنداند».

او به مبارزات انقلابی شهید رجبی اشاره می کند و می گوید: «در زمان مبارزات انقلابی می ترسیدم می دیدم با مردهای بزرگتر از سن و سالش می چرخد و این طرف و آن طرف می رود اما نمی دانستم چه می کند. ما نمی دانستیم هنوز انقلابی وجود دارد. من همه اش می گفتم چرا این بچه با بازاری ها رفت و آمد می کند. یک روز پسرعمه اش که افسر نیروی هوایی بود آمد و به محسن گفت: من را لو داده اند، حتماً به دنبال من اول می آیند خانه شما را می گردند. تو چیزی در خانه داری؟ گفت: چند کتاب و 40 نوار دارم. گفت: همه را باید شبانه ببریم در ملک های شهریار بگذاریم که پیدا نکنند. تازه آنجا من فهمیدم بچه ام چه کاره است و چقدر در مبارزات نقش دارد».

 اگر می توانستم خودم هم با پسرم به جبهه می رفتم

ام کلثوم رجبی از روزهای رزم فرزندش روایت کرده می گوید: «در زمان جنگ، هم پدرش و هم برادرش در جبهه بودند. همه بچه ها جنگیدن را دوست داشتند. پسر دیگرم در دوره بنی صدر در اهواز خدمت کرد. محسن دیپلم گرفت و دانشگاه شرکت کرده بود و قبول شده بود. همراه پدرش به منطقه رفت. هیچ وقت با جبهه رفتنش مخالفت نکردم تازه اگر خودم را هم می بردند به جبهه می رفتم. آن زمان کسی نبود که نرود. همه کوشش می کردند که انقلاب پیروز باشد. یک بچه 13ساله وقتی به خودش نارنجک می بندد و به زیر تانک می رود، دیگر تکلیف دیگران مشخص است. سه تا از اعضای خانواده ما در جبهه بودند. ما خودمان هم که در اینجا بودیم برای انقلاب کار می کردیم. هر کسی هرچه از دستش برمی آمد انجام می داد. همه ملت کار می کردند. یک بار محسن از ناحیه سر مجروح شده بود. ما دو ماهی از او خبر نداشتیم هرچه نامه می دادیم جواب نامه مان نمی آمد. پسر کوچک من یک نامه به فرماندهانش داد و گفت: مادرم دارد دیوانه می شود، تو رو خدا اگر از برادر من خبر دارید بگویید. جواب دادند که به زودی می آید. وقتی آمد ما دیدیم کلاه سرش است. حتی وقتی می خوابید هم کلاه روی سرش بود و می گفت از ناحیه سر مجروح شده است. اما نمی گذاشت کسی بفهمد دقیقاً چه شده است».

می گفتند قایقش را توی آب زده اند/ تا چند روز پیش بچه من فقط مفقود الاثر بود نه شهید

اما شهادت محسن تنها روایتی از زندگی اوست که مادر هیچ گاه باور نکرد، یا شاید هم نخواست مانند دیگران این حقیقت را باور کند. او 30 سال منتظر ماند تا فرزندش را زنده ملاقات کند. خودش می گوید: «چندین بار اعزام شد تا اینکه در عملیات بدر سال 63 به شهادت رسید. آخرین باری که می خواست اعزام شود به من گفت: مادر، برایم پارچه چلوار بده بدهم پیراهنی بدوزند. یک ساعت بعدش زنگ زد و گفت: نیازی نیست، آن را ندوز. آن شب شام را پیش پدرش خورد و رفت. و دیگر برنگشت. اول گفتند زخمی شده و او را آورده اند این طرف. پدرش تمام بیمارستان ها را گشت. از این شهر به آن شهر می رفت اما هیچ اثری از او نبود. همان پسرعمه اش که در نیروی هوایی بود، گفت: من می روم دفتر فرودگاه ببینم آمده یا نه؟ بعدش گفت محسن اصلاً از منطقه برنگشته چون اسمش توی دفاتر نیست اگر برگشته بود اسمش در لیست بازگشت ثبت می شد. نمی دانستم شهید شده، تا چند روز پیش که از معراج زنگ زدند که بدنش آمده، بچه من مفقود الاثر بود. اگر می دانستند شهید شده به من با اطمینان می گفتند.

دوستان و فرماندهانش می گفتند بچه ها در عملیات بدر حمله کردند رفتند آن طرف و بعد میان دشمن محاصره شدند. هیچ مهماتی نداشتند. دوستانش گفتند: ماها را همه یکی یکی رد کرد و گفت: بروید، و گفت: من آخر شما می آیم. حالا نگو زخمی شده بود. حمله بدر خیلی سخت بود. فرماندهانش می گفتند آتش روی آسمان را گرفته بودند و بچه ها گیر افتاده بودند. قایقش را توی دریا زدند و دیگر چیزی از او پیدا نشد. من هم گفتم حتماً افتاده توی دریا که پیدایش نکرده اند و هنوز شهید نشده. محسن مزار خالی نداشت. من فکر می کردم برمی گردد و امید داشتم. می گفتند مفقودالاثر است و من هم پیش خودم می گفتم شاید عراق باشد و برگردد».

برای مادر حتی یک ساعت انتظار هم سخت است

مادر از روزهای انتظار و بی خبری از فرزند می گوید و ادامه می دهد: «خیلی سخت گذشت. وقتی دلتنگش می شدم گریه می کردم و همیشه امید داشتم که بچه ام بیاید. خیلی از شهدای گمنام را که آوردند رفتم به دیدنشان تا شاید خبری از بچه ام بگیرم اما این اواخر دیگر اعصابم خراب بود و نمی توانستم بروم ببینم. اگر خدا صبر بیشتر به خانواده مفقود الاثرها نداده بود من الآن مرده بودم. یک بار مریض بودم و در خانه خواهرم خوابیده بودم، اصلاً داشتم از این دنیا می رفتم. احساس سنگینی داشتم. در خواب دیدم شهیدم آمده و مچ پایش را گرفته ام و گفتم: محسن تو آمدی؟ گفت: بله، مادر، من آمده ام، بلند شو بلند شو. وقتی بیدار شدم دیدم کسی نیست، به خواهرم گفتم: محسن کجاست؟ اینجا بود. کسی خبر نداشت، همه اش خواب بود، اما دیگر خوب شده بودم.

برای یک مادر خیلی این انتظار سخت است. حتی یک ساعتش هم برای یک مادر سخت است. برای مادر یک دقیقه دوری بچه اش سخت است. پدرش 14 سال پیش فوت کرد. از ناراحتی و دوری از پسرمان سکته قلبی کرد و فوت شد. حالا از اینکه پیکرش برگشته است هم خوشحالم و هم ناراحت. هم خوشحالم که آمده و هم ناراحتم که جوانم از دستم رفته است و شهید شده است، هر مادری باشد ناراحت می شود. گاهی فکر می کنم هنوز در خانه است و شب ها در اتاق راه می رود».

برای پیداکردنش 45 هفته مسجد جمکران رفتم/ گفتم یا امام زمان(عج)، رضایم به رضای خودت

مادر تمام راه ها را برای یافتن فرزندش رفته است. تمام نذرو نیازها و دعاها را از حفظ است. اما در نهایت به رضای خداوند در این راه راضی شد و گفت: هرطور که فرزندم می خواهد همان طور بشود و من راضی ام. او در رابطه با این رضایت قلبی می گوید: «حتی اگر به من می گفتند یک امام زاده آن طرف ایران است که حاجت می دهد، من بلند می شدم و می رفتم، دست به دامن امام زاده ها می شدم تا پسرم برگردد. 45 هفته مسجد جمکران رفتم. شب چهلم آقای خورشیدی برای مادران صحبت می کرد. می گفت: مادران! از امام زمان(عج) نخواهید بچه های تان بیایند. مادری بوده 40 هفته نذر کرده آمده مسجد جمکران و هفته چهلم گفته بود: یا امام زمان(عج)، بچه ام را می خواهم. شب بچه اش به خوابش آمده بود که ناراحت آمد خانه و کوله پشتی اش را انداخت یک گوشه و گفت: "مادر، تو من را از امام زمان(عج) و از دوستانم جدا کردی." همان جا که این حرف را شنیدم گفتم: یا امام زمان(عج)، رضایم به رضای خودت. اگر بچه ام دوست ندارد بیاید، اگر شهید است و اگر چیز دیگری من راضی ام به رضای تو. هرچی خودت خواستی».

بعد از 30 سال خبر شهادتش را به من دادند

وقتی از او می پرسی: خبر شهادت فرزند را چگونه برایت آوردند؟ به ماجرای تلفن دو روز پیش از طرف معراج شهدا اشاره می کند که خبر دادند پیکر محسن پیدا شده. او تا همین چند روز پیش محسن را تنها یک مفقود الاثر می دانست و تنها خبر موثق شهادت را همین خبر اخیر می داند و می گوید: «چند روز پیش از معراج شهدا زنگ زدند، گفتند: شماره پسرت را بده می خواهیم چند تا سؤال از او بکنیم. گفتم: خوب، سؤال را از من بپرسید به شما جواب می دهم. گفتند: نه، سؤالاتی است که باید از برادرش بپرسیم. من شماره را دادم، حالا نگو به او زنگ زده بودند که خبر بدهند: پیکر برادر شهیدت را آورده اند.

پسرم به من زنگ زد و گفت: عکس محسن و شناسنامه اش را بده، من می خواهم ببرم شرکت خودمان از من خواسته اند. پسر کوچکم مأموریت بود و آن روز از مأموریت برگشت. هر دو گفتند: ما می خواهیم امشب شام بیاییم خانه شما. پسرم هیچ وقت وقتی تازه از مأموریت می آمد همان روز به خانه ما نمی آمد. فقط تلفنی به من خبر می داد که برگشته است. برای همین من تعجب کردم. یک دفعه نشستم فکر کردم و پیش خودم گفتم اینها عکس و شناسنامه را بردند، حتماً شهیدم را آورده اند. محسن آمده است. زنگ زدم به پسرم گفتم: چه چیزی را دارید از من پنهان می کنید؟ آخر عکس را برای چی بردید؟ گفت: من خبری ندارم. بعد از شام پسرم خبر آمدن شهیدم را داد. گفت: مادر، 30 سال است چشم به راهش بودی و هر روز صدایش می زدی حالا دیگر آمده است. اما خودم دیگر آگاه شده بودم. انگار کسی به من گفته بود. ان شاءالله به حق 5 تن، خدا حاجت مادران شهدای گمنام را برآورده کند. اگر دوست دارند شهیدشان بیاید و امیدشان کم شود، همان طور بشود. آنها هم مثل من سال ها چشم انتظاری کشیده اند».

کاربر گرامی توجه داشته باشید که این بخش صرفا جهت ارائه نظر شما در رابطه با همین مطلب در نظر گرفته شده است. در صورتی که در این رابطه سوالی دارید و یا نیازمند مشاوره هستید از طریق تماس تلفنی و یا بخش مشاوره اقدام نمایید.
نام و نام خانوادگی
پست الکترونیک
نظر
کد امنیتی
فراخوانی مجدد تصویر
اخبار مرتبط