فراخوانی فراخوانی ...


کاربر گرامی، لطفا جهت استفاده از تمامی امکانات سایت مانند ثبت سفارش و ورود به حساب کاربری، تنها از مرورگرهای Chrome و Firefox استفاده نمایید. ممکن است برخی از قابلیت های سایت با مرورگر شما سازگار نباشد. با سپاس فراوان

جمعِ شاعرانه اوستا و مشفق و تفألی که قبل از آمدن حضرت امام خمینی(ره) به دیوان حافظ زدند.



آدرس منبع: خبرگزاری فارس
افراد مرتبط با خبر: عباس کی منش (مشفق کاشانی)
تاریخ ثبت: سه‌شنبه 30 دی 1393
کد : 22187
تعداد بازدید: 12

برچسب:
1. خبر
2. گزارش
خلاصه خبر
بختیار گفته بود هواپیمای امام(ره) را می زند. مضطرب بودیم. قرار شد به حافظ تفأل بزنیم: «بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود/ عیسی دمی خدا بفرستاد و برگرفت!» هیچ چیز بهتر از این بیت نمی توانست وضعیت آن روز ما را توصیف کند!

متن خبر
منزلی جنوبی و قدیمی در حوالی خیابان ظفر که البته هنوز به قاعده رشد قارچ گونه آپارتمان ها در پایتخت، تن به تخریب و نوسازی نداده است. از پله ها که بالا می رویم یکی از فرزندان مشفق به استقبال می آید و راهنمایی مان می کند. با گذشتن راهرویی، راهنمایی می شویم به اتاقِ بزرگ پذیرایی. جاگیر می شویم تا میزبان از راه برسد و عاقبت عصازنان می رسد. صحبت کردنش لهجه دارد. لهجه ای کاشانی که روان است میان واژه ها و کلمات و جمله ها و البته که اصرار و تلاشی هم برای پنهان کردنش نیست. اتاق بزرگ است. مفروش به فرش هایی که یحتمل بی نسبت هم نباشد با زادگاه صاحب خانه با چند تمثال از سال های اخیر و تصاویری از سال های نه چندان نزدیک.

چند تمثال به دیوارها آویخته شده و یکی هم گوشه اتاق، روزی زمین است و تکیه داده شده به دیوار. هر یک نشانی گوشه شان خودنمایی می کند. شاخصه ای از مراسم بزرگداشتی که گروه ها و مجامع و نهادهای گوناگون برای صاحب خانه گرفته اند. صحبت با سهراب سپهری آغاز می شود و سابقه رفاقتش با مشفق: «چهار سال از او بزرگ تر بودم. از همان اول سرش توی خودش بود و سکوت و انزوا و گوشه گیری از اجتماع! در اداره فرهنگ مشغول بودم که با هم همکار شدیم. ادبیات کلاسیک را خوب خوانده بود! خیلی وارد بود. او بود که نیما و اخوان را به من شناساند!» در ادامه هم از هجرت سهراب به تهران می گوید و نامه هایی که بین شان رد و بدل شده و بی مهری یکی از دوستان که اصل نامه ها را از او گرفته و دیگر برنگردانده و الان هم ساکن امریکاست: «چند جایی هم این را نوشته ام که این نامه ها را به من برگرداند تا چاپ شان کنم!»

صحبت اوستا که می شود بی پیرایه تر سخن می گوید: «از شعرایی بود که همان قبل از انقلاب از امام(ره) یاد کرده بود. قبل از ورود امام(ره) و همان شب هایی که مردم برای ورود ایشان به تهران التهاب داشتند، با اوستا و گلشن کردستانی و چند نفر دیگر در همین اتاق بودیم! دلهره داشتیم و مضطرب بودیم! بختیار گفته بود هواپیمای امام(ره) را می زند. به پیشنهاد من قرار شد به حافظ تفالی بزنیم: بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود؛ عیسی دمی خدا بفرستاد و و برگرفت!» دو سه بار بیت را تکرار می کند و بعد هم زل می‎زند توی روشنایی قاب پنجره رو به خیابان! گویی جریان سیال ذهن، پر کشیده به آن روزها و شب ها!

سر بر می گرداند سمت جمع، نفسی تازه کرده و ادامه می دهد. لهجه اش غلیظ تر شده. گویی هر قدر لهجه ها غلیظ تر شود، آدم ها رقیق تر و زلال تر  و اصیل تر می شوند حجاب، بیشتر از گوهر درون شان و اصالت شان را می توان بی واسطه لمس کرد. اصلا همانی می شوند که دارند خودشان می گویند: «هیچ چیز بهتر از این تفأل نمی توانست وضعیت آن روز ما را توصیف کند! روح الله از القاب حضرت عیسی(ع) بود و نام کوچک حضرت امام(ره) هم همین بود!» دوباره نگاهش می رود سمت پنجره! در ادامه هم صحبت تشکیل شورای شعر ارشاد می شود و حضور در جبهه و خط مقدم و قس علی هذا!

از شهریار و قیصر که سخن به میان می آید دوباره لهجه اش غلیظ می شود: «از شهریور 1320 به بعد با شهریار مکاتبه داشتیم. در یکی از نامه هایم برایش نوشتم وقتش نشده که در غزل تحول ایجاد شود؟ بعدها در تهران همدیگر را دیدیم! گفت تو راست می گویی! باید غزل با مضامین امروزی سرود! محضر قیصر هم شیرین بود. رباعی را جان تازه ای بخشید! یک ذره کینه در وجود این انسان نبود؛ همه اش عاطفه و احساس! ساکت بود! جهانی بود در گوشه ای!» با دستان لرزان، استکان چای را بالا می برد و جرعه ای می ‎نوشد. بعد هم انگاری که یاد چیزی افتاده باشد، عصایش را بر می دارد و به زحمت از جا بلند می شود و راهنمایی مان می‎کند سمت کتابخانه اش. اتاقی شاید بزرگ تر از دوازده متر مربع با قفسه هایی تا زیر سقف پر از کتاب. از نهج البلاغه تا متون منظوم و منثور ادبی و عرفانی و کشکول شیخ بهایی حتی!

اتاق بو دارد! بوی نم و ماندگی نیست! بوی کتاب هم نیست! بوی کهنگی هم نیست! اصلا توصیفش را نمی توان به بند واژه و کلمه کشید. شبیه لهجه صاحب خانه است. شبیه فرش هایی که کف اتاق پهن شده اند. شبیه دار قالی های دختران کاشانی. دخترانی که مشفق، سال ها پیش و در ایام جوانی در اعتراض به استثمارشان شعر گفته و منتشر کرده بود که دخترانی که از بس پشت دار قالی می نشستند، لگنِ خاصره شان تغییر شکل می داد و بعد از ازدواج و در یک قدمی مادر شدن، از دنیا می رفتند. مشفق هنوز این بوها را می دهد؛ لهجه اش، خانه اش، کتابخانه اش، شعرش و دغدغه هایش. اصالت و انسانیت هنوز از خاطر این شهر شلوغ هم محو نشده است.


افراد مرتبط با خبر

اخبار مرتبط
پاسداشت استاد «مشفق کاشانی» برگزار می‌شود : هفتمین عصرانه ادبی فارس به پاسداشت از عباس کی‌منش، مشهور به «مشفق کاشانی» اختصاص دارد که در …
شرح حال «مشفق کاشانی» و «محمود شاهرخی» منتشر شد : به گفته دبیر ستاد چهره‌های ماندگار، اخیراً آثاری درباره «مشفق کاشانی»، «محمود شاهرخی» و ...، از …
مشفق کاشانی در هجدهمین «شب شاعر» ایستاد : هجدهمین «شب شاعر» پاسداشت مشفق کاشانی عصر روز سه شنبه ۱۶ دی از ساعت ۱۵ با حضور چهر ه های مختلف ادبی و …
نظر رهبر انقلاب درباره «مشفق کاشانی»: روزهای عزیمت به جبهه : حضرت آیت الله العظمی خامنه ای در خصوص مشفق و اشعارش عقیده دارند: علاوه بر جنبه شعری محض، دو خصوصیت …
نکوداشت «مشفق کاشانی» برگزار می‌شود : آئین تجلیل و نکوداشت استاد مشفق کاشانی دوشنبه 21 مرداد در تالار وحدت با حضور چهره‌های فرهنگی و …



نظر دهی
شما می توانید نظر خود را ثبت نمایید.
کاربر گرامی توجه داشته باشید که این بخش صرفا جهت ارائه نظر شما در رابطه با همین مطلب در نظر گرفته شده است. در صورتی که در این رابطه سوالی دارید و یا نیازمند مشاوره هستید از طریق تماس تلفنی و یا بخش مشاوره اقدام نمایید.
کاربر گرامی چناچه در تمایل دارید نظر شما با نام خودتان ثبت شود، وارد سایت شوید.
نام
پست الکترونیک
ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد.
نظر

[ فراخوانی مجدد تصویر]


دسته بندی
موردی یافت نشد!


محصولات
موردی یافت نشد!
نویسنده


اخبار
موردی یافت نشد!


ناشرین
موردی یافت نشد!