ابوالفضل حبیش بن ابراهیم تفلیسی

حُبیش تفلیسی، ابوالفضل یا ابوالفضل حبیش بن ابراهیم بن محمد، عالم، ادیب، طبیب و نویسندهٔ گرجی از قرن ششم هجری است.

حبیش تفلیسی در موضوع های متنوعی، به فارسی و عربی کتاب تألیف کرده است. آثار فارسی او از حیث خصایص لغوی و صرفی و نحوی دارای اهمیت است. از زندگی او اطلاع چندانی در دست نیست. وی با قلج ارسلان بن مسعود (۵۵۱-۵۸۸)، سلطان سلجوقی روم، معاصر بوده و برخی از تألیفات خود را به او تقدیم کرده است. نام حبیش در نسخه های آثارش در معرض تحریف قرار گرفته و به صورت های حَبَش، حسن و حسین درآمده است و لقب او را شرف الدین، جمال الدین و کمال الدین ذکر کرده اند، ولی در همه جا کنیه اش ابوالفضل و نسبت او تفلیسی ذکر شده است. در خصوص زمان تولد او، چون کتاب قانون الادب را در ۵۴۵، کفایةالطب را در ۵۵۰ و وجوه قرآن را در ۵۵۸ تألیف کرده است، پس باید تولد وی در حدود سی سال قبل از ۵۴۵، یعنی حدود ۵۱۵ بوده باشد. به دلیل خاتمه نسخه ای از کتاب وجوه قرآن، که از روی نسخه ای نوشته شده که خود مؤلف در شهر قونیه کتابت کرده است، استنباط می شود که سالیانی در قونیه مقیم بوده است.

تألیفات
حبیش تفلیسی تألیفات نفیس و فراوانی در لغت، ستاره شناسی و پزشکی دارد. بعضی از تألیفات وی عبارت اند از:

بیان التصریف
قانون ادب
وجوه قرآن
بیان النجوم
محلمة دانیال
تلخیص علل قرآن
بیان الصناعات
بیان الطب
کفایة الطب
کامل التعبیر
ترجمان قوافی و تقویم الادویه