جامانده

در همین افکار بودم که صدای انفجار همراه با گرد و غبار, منطقه را پوشاند. یک لحظه با ترس, رویم را به طرف فرمانده برگردانده و گفتم او را کشته ام که دیدم فرمانده روی زمین نشست و دست هایش را روی سرش گذاشت و با صدای بلند گفت: صلوات! طاقت نیاوردم. نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرمْ, ضمن اینکه از ته دل خوشحال بودم که بلایی سرش نیامده است. گفتم: اللهم صل علی محمد و آل محمد. حالا نوبت آقای رمضانی بود که گوشم را بگیرد و مرا کشان کشان به سمت مقر ببرد. گفت: امشب تا صبح باید پابرهنه و تنها پست بدهی. جمال از این ماجرا جان سالم به در برد و از جایی که مخفی شده بود بیرون نیامد تا آبها از آسیاب افتاد...

بعد از پذیرش قطعنامه بود. هردو کشور به خط مرزی خود بازمی گشت. چند روزی بیشتر به تحویل خط به عراقی ها نمانده بود. فرمانده گردان ما را جمع کرد و گفت: برای مأموریتی مهم, چند نیروی داوطلب و نترس می خواهم. بچه ها تعجب کرده بودند. عملیات ها که تمام شده, دیگر چه مأموریت مهمی مانده است؟ هرکس چیزی می گفت و کم کم حرف ها به شلوغی و مزاح کشانده شد...