گفت بگو، می گویم

در بخشی از یادداشت این کتاب، با عنوان «چهل سالگی» می خوانیم:

همیشه گمان می کردم خرداد امسال برایم خیلی با خردادهای پیش فرق خواهد داشت، تا اینکه خرداد امسال رسید و هیچ اتفاق عجیبی نیفتاد. نه از چیرگی غفلت، کاسته شد و نه از تراکم زنگار ها، زدوده گشت. خرداد آمد و روزگار همان است.
۴۰ سالگی هم انگار با خودش چیزی نیاورده است. معلوم شد نوزادی که در این ماه چشم به جهان گشوده بود هنوز از زندگی نیاموخته است و هنوز بیهوده چشم به دست ماه‎ها و روز ها دارد. جانی که باید به ۴۰ می رسید هنوز خُرد است و سرگرمی می کند و تنی که باید هنوزجوان می ماند، لنگان لنگان از مرز ۴۰ می گذرد. خواستم افسوس و دریغ را جایگزین کلماتی کنم که سال‎ها برای چنین روزی در خاطر می گذراندم که دیدم بار ها بهتر از من نوشته اند.
یکی از آن نوشته ها از نویسنده نامدار مصری «‎مصطفی لطفی منفلوطی» است و این ترجمه آزاد بخشی از آن، به یادگار خردادی مثل همه ماه ها برای همه آنان که دنبال کلماتی چنین گشته اند و نیافته اند، هدیه ای برای همه آزردگان و خستگان این روزهای ۴۰ سالگی و همه آنان که دیگر به جای تلألو شعله شمع تولد، چشم به آب شدن قامتش می دوزند!
«اینک به قله رسیده‎ام، در هرم زندگی و اینک از طرف دیگرش سرازیر شده‎ام و نمی دانم آیا خواهم توانست به آرامش و نرمی فرود آیم و به سلامت پای بر دامنه بگذارم، یا در این شیب تند پایم می لغزد و فروخواهم غلتید.
سلام بر تو ای گذشته زیبا، که میدان گسترده رؤیا ها و آرزو ها بودی و در آسمان دل‎فریب و گشاده‎ات پر می گشودیم و چون پرواز کبوتران سپید در افق ها می رفتیم و باز می ‎گشتیم. نه از دردی ناله می کردیم و نه به شکایتی زبان می گشودیم، همه چیز در نگاه‎مان زیبا بود؛ حتی فقر و نیاز و تحمل سختی های زندگی و کشیدن بارهای سنگینش، که هر منظره ای از چشم انداز هایت جامه ای از بافت سپید گل می پوشید و فریبنده می شد و دل می برد و خاطر می فریفت و گمان‎مان چنین بود که این قایق زیبا که ما را در دریاچه صاف و آرام تو می گرداند همچنان به راه خود خواهد رفت، نه کسی راه بر او خواهد گرفت و نه موجی تند بر او خواهد شورید.
از درد ها و دغدغه‎ها، در زندگی تنها دو خواسته‎مان بود، یکی را می بردیم و دیگری را می باختیم، اولی را می گرفتیم و دومی را از دست می دادیم. اگر اشکی از چشم‎مان می ریخت یا از نبودن دوستی بود و یا از بودن دشمنی، یا از بیداری شبی بود و یا از بیکاری روزی. یا از تلخی نگاهی حسود بود و یا از تندی کلامی شدید. و چیزی نمی گذشت که خوشی ها و خرمی‎های‎مان چون رودی خروشان می جوشید و می گذشت و زشتی ها و پلیدی ها را می شست و می بُرد و باز زندگیمان صاف بود و پاکیزه و زلال...