کوچه ای که تکرار می شود

_ قاسم مگه کله خر خوردی؟ چرو گردن گرفتی؟ 
جوابی ندادم، خودش می‌دانست نادر بیچاره هست. آقای فرهادی با تندی راهش را گرفت و ازمان دور شد. نادر یواش به سمتم آمد، ترسش رفته بود اما 
لب‌هایش چنان آویزان بود که چیزی به رویش نیاوردم. 
_ قاسم ... 
چشمان شرمنده اش به خاک زمین میخ شده بود. دستم را روی شانه اش 
گذاشتم. 
_ کاکو غمت نباشه طوری نشد که... 
«دمت گرم» را چنان از ته دل گفت، که به دلم نشست و اخم و تخم آقای فرهادی را از ذهنم بیرون کرد. سرش را بالا آورد و بازویم را گرفت بار دومیه که کمکم میکنی حتما جبران میکنم. 
دفعه اول فراموشم شده بود که یادآوری اش کرد، شانه اش را فشار دادم. 
_ دیگه اصلا بهش فکر نکن.
 
تقریبا دو سال پیش بود که توی بازی، چوب خورد به دستش و خونش بند نمی آمد، از درد آب توی چشمهایش جمع شد بریدگی ساعدش را بررسی کردم؛ بخیه هایی که باید میخورد و هزینه ای که باید پرداخت میکرد و پدری 
که وضع مالی خوبی نداشت. 
_ پاشو خودم میبرمت در مونگاه. 
ماشین گرفتم به مقصد مرودشت. 
_ نذاری مامان و بابات بفهمن ها!
ناراحت میشن...