حدود هستی؛ مباحثی در فلسفه قاره ای پس از هایدگر

کتاب «حدود هستی؛ مباحثی در فلسفه قاره ای پس از هایدگر» نوشته ماری ایو مورین و ترجمه علی وحدتی دانشمند توسط انتشارات نقد فرهنگ به چاپ رسیده است.
این جستارها، مجموعه‌ای از پژوهش‌های ماری ایو مورین، استاد فلسفه در دانشگاه آلبرتا در کانادا، متخصّص فلسفۀ قاره‌ای در قرن بیستم و به‌طور خاص، پساساختارگرایی و پساپدیدارشناسی است.
او در این پژوهش‌ها به سراغ متفکّرانی همچون هایدگر، هوسرل، مرلوپونتی، سارتر، دریدا، لاتور و اسلوتردایک می‌رود و البته بیشترین مراجعه را به اندیشه‌‌های ژان‌_لوک نانسی دارد.
ویژگی نوآورانه و ممتاز مورین، نگاه مقایسه‌ای و بازسازانۀ او به اندیشه‌های به‌ظاهر متعارض و ناهمگون است؛ خصیصه‌ای که نانسی نیز به هنگام تقریر هایدگر و دریدا از خود نشان می‌دهد. مقالات حاضر را می‌توان در یک نقطۀ کانونی همگرا دانست: اندیشیدن بر حد؛ حدّ میان انسان و دیگری. کاری که از دیدگاه نانسی، با هایدگر آغاز شد اما ناتمام باقی ماند. مورین نیز در این مقالات به‌سراغ کسانی رفته است که به‌نحوی پیامدهای اندیشه بر حدود را تیز و پررنگ ساخته‌اند. او در اینجا به طیف وسیعی از موضوعات، از جمله «خود و دیگری»، «چیستی جهان»، «پست‌مدرنیتۀ لیوتار»، «تفاوط دریدایی» و… پرداخته است و همچنین کوشیده است با مطالعۀ تطبیقی آثار مرلوپونتی و نانسی، با چالش‌های مطرح‌شده از سوی واقع‌گرایان نظرورز، مبنی بر ناتوانی پدیدارشناسی در اندیشیدن به امر واقع، دست‌وپنجه نرم کند.