سنخ شناسی سینمای روشنفکری در ایران با رویکرد نشانه شناسی گفتمانی

کتاب «سنخ شناسی سینمای روشنفکری در ایران با رویکرد نشانه شناسی گفتمانی» نوشته ابوالحسن حسین زاده توسط انتشارات نقد فرهنگ به چاپ رسیده است.
این اثر جلد دوم از مجموعه‌ای دوجلدی است که در جلد اول به زمینه‌شناسی و فیلم‌شناسی فیلمسازان شاخص سینمای روشنفکری ایران بعد از انقلاب پرداخته شده، و در این جلد با بهره‌گیری از نشانه‌شناسی گفتمانی، به سنخ‌شناسی و ارائهٔ صورت‌بندی جدیدی از سینمای روشنفکری با رویکردی علمی و بومی در ایرانِ پس از انقلاب اسلامی می‌پردازد. نویسنده تلاش کرده است از مقولهٔ شناخت‌شناسی به سینمای هنری و روشنفکری در ایران بپردازد و این‌گونه سینما را با رویکرد معرفت‌شناختی بررسی و تحلیل کند. کتاب‌هایی که دربارهٔ سینمای ایران به رشتهٔ تحریر درآمده، از جنس معرفت‌های درجه‌اول دربارهٔ سینماست، ولی این اثر از نوع معرفت درجه‌دوم و به‌تعبیری فراسینمایی به سینما می‌نگرد و یکی از امتیازهای آن اتصال واقعیات سینمایی گذشته و اکنون به آیندهٔ سینماست، و از دیدگاه آینده‌پژوهی هم بایستی در کانون توجه قرار گیرد. جای این اثر در فضای فلسفهٔ سینما در ایران به‌شدت خالی است و می‌تواند به‌عنوان اثری مرجع در تفکرات فراسینمایی و جریان‌شناسی هنری و سینمایی محسوب شود، و استفادهٔ استادان، پژوهشگران و دانشجویان رشته‌های علوم اجتماعی، فرهنگ، ارتباطات و سینما، و همچنین، سیاستگذاران فرهنگی و تربیتی را در پی داشته باشد.
(قسمتی از مقدمهٔ دکتر ابراهیم فیاض)