یک عمر (گزیده غزلهای یکدست مذهبی، عرفانی صائب و استقبال های صائب از حافظ)

شعر شماره 187 از کتاب را، در زیر می خوانیم:

وفا طلب زجهان فنا نباید شد / امیدوار به این بیوفا نباید شد
درین قلمرو آفت بجز مقام رضا / دگر به هیچ مقامی رضا نباید شد
خوش است عالم آزادگی وعریانی / اسیر بند گران قبا نباید شد
برید دانه زخرمن به آسیا افتاد / زهمراهان موافق جدا نباید شد
درین زمانه حیات دو روزه بسیارست / رهین منت آب بقا نباید شد
سعادتی که زآغوش خار می گوید / که ناامید زلطف خدا نباید شد
ملایمت به خسیسان ثمر نمیدارد / چوگل به روی خس وخار نباید شد
نکرده دانه خود پاک چون ستاره صبح / غبار خاطره این آسیانباید شد
صریر خامه همین پند می دهد صائب / که با سیاه دلان آشنا نباید شد