درخت سوخته در باران

بنیان این نوشتار بر اساس مناجاتی از حضرت امام زین العابدین(ع) با روایت ابوحمزه ثمالی شکل گرفته است. همچنین مخاطب با دیدن عنوان «گزارش» بر جلد کتاب، به روشنی درمی یابد که نباید انتظار رویارویی با یک ترجمه کامل و دقیق از دعای ابوحمزه ثمالی را داشته باشد.
از ویژگی های این اثر می توان به بیان روان و صمیمی مضامین و دوری جستن از تصنع و تکلف اشاره کرد.
در بخشی از کتاب «درخت سوخته در باران» آمده است: «خمار آلوده ام، جامی ندارم؛ به جز عشقت سرانجامی ندارم. به روی من بخند و روشنم کن؛ که من ماه دل آرامی ندارم. خوشم هر روز و هر شب با خیالت؛ نظر بر نازک اندامی ندارم.»