کلاه به سرهای ابوغریب

در مقدمه کتاب می خوانیم:
تلویزیون را روشن می کنی. رادیو را روشن می کنی. روزنامه را باز می کنی. هر روز صدها خبر جور واجور می شنوی ومی بینی: به مناسبت دویستمین حمله انتحاری در بغداد، یکصد ونود ونه نفر مردند. در کنار دیوار حایل، نوجوان پانزده ساله، تنها با یک گلوله ام شانزده جان داد... تلویزیون اما اینگونه صحنه ها را شطرنجی می کند؛ و اگر عمق جنایت به غایت باشد، دیگر باید از خیر نمایش وچاپ آن گذشت. رادیو هم سکوت پخش می کند. پس از این پس رسانه های عالم : «جنایت هر چه فجیع تر، نشر ونمایش آن محدود تر.» قانونی رسانه ای برای نازک نارنجی های هزاره سوم! منطبق بر این قانون: چاپ نشر، توزیع عکس های ابوغریب ممنوع.