سنگ سلام

محمدرضا بایرامی در مقدمه کتابش می نویسد:

"اوخر دهه 70 یا اوایل دهه 80 با تنی چند از دوستان، به قصد سفری زیارتی به سوی طالقان رفتیم. قرارمان این بود که تا شب خودمان را به بالای پناهگاه برسانیم و تا ظهر روز بعد به روستایی که امام زاده ای داشت و در آن تعزیه برگزار می شد به مناسبت 28 صفر. اما روز دوم در پرتگاهی گیر افتادیم و کمی هم سقوط کردیم و زمان را هم از دست دادیم. شب بعد و موقع بازگشت هم فهمیدیم که راهنمای محلی مان، راه را گم کرده است. بهتر از این نمی شد! و این جور بود که در کوه ها سرگردان شدیم، خسته و گرسنه و زخمی...

سال ها بعد، با رضا امیرخانی و جمعی از دوستان نویسنده به سفر بسیار سختی رفتیم در مناطق صعب العبور زیلایی و سیلاب کولیوار و... هدفمان رساندن کتاب بود به روستاهای دور دست..... یکی از روزها در مرز چهار محال بختیاری با کهگیلویه و بویراحمد، از کوه خشن و بکری بالا رفتیم که ناگهان در آن خلوت محض که گویی قبل از ما پای هیچ بشری با آن نرسیده بود، ستون هایی دیدیم همه سنگی و استوار، درست در خط راس و جایی مسلط به اطراف. از راهنمایان محلی پرسیدیم این ها چه هستند، آن ها جایی را نشان دادند در دور دست که دلیل به وجود آمدن ستون ها بود.

و این دو دستمایه ای شد برای سنگ سلام. از سفر زیلایی البته فقط عنوانش را وام گرفتم و از سفر طالقان چیزهای بیشتری را".