نود و پنج روز باران - دفتر ششم

نگو وقت رفتنهدلا غرق شیونه، نگو وقت رفتنهبی تو بار غصه ها، روی شونه منهمی ری با حال و روز خسته، با چشای به خون نشستهداری از کوچه یادگاری، می ری با پهلوی شکسته«مادرم، وای مادرم، مادرم، مادر بی حرم»منو کشته داغ تو، قاتلم فراغ تودیگه از کی دخترت، بگیره سراغ توشده پرپر گل امیدم، کاشکی می مردم، نمی دیدمشده خورشید خونه خاموش، مادر من شده کفن پوش