صاحبدلان - جلد سوم: کتاب اسلامی

«حجره ها و مقبره هایِ صحن آینه را یکی یکی می گردم. نامی از او نیست. از خادمی جوان نشانش را می گیرم:
«قبر شیخ عباسعلی اسلامی را می خواهم؟»
با تعجب می پرسد: «کدام شیخ عباسعلی؟»
حق دارد. روزهایِ انقلاب، کودکی بوده لابد و فرقی ندارد با چون منی که آن روزها دنیا نیامده بوده ام. آن سوتر، سراغ شیخ را از خادمی میان سال می گیرم. او هم بی خبر است! و دفتر «امور فرهنگیِ حرم» را نشانم می دهد.
مرد پابه سن گذاشته ی پشت میز، آن قدر بی اطلاعی نشان می دهد از خود، که شک برم می دارد. «نکند مقبره ی شیخ در حرم نباشد» و «نکند آن چه خوانده و شنیده ام اشتباه بوده ...».
دست ِآخر به لطفِ دفتر بایگانی مقبره های حرم، و بالا و پایین کردن فهرست نام ها و نشان ها، مقبره ی شیخ را پیدا می کنیم؛ ضلعِ شرقیِ صحن آینه. حجره ای که حالا شده دفتر «اداره ی آگاهی حرم».
نمی دانم زمینی که بیست وهشت سال پیش پیکر شیخ عباسعلی را میزبانی کرده، در زنده نگه داشتن منش او بدعهدی کرده یا ما و پدران مان در ارج نهادن به میراثِ آن مرد خستگی ناپذیر خسته شده ایم.
مردی که در هشتادونه سال زندگی اش، هیچ قطعه ای از هیچ خاک و زمینی ـ جز آن حجره ی محقر در ضلع شرقی حرم ـ آرام و قرارش را به خاطر ندارد. مردی که سفر، پاسداری از پرچم دین و روشن نگه داشتن چراغ مکتب اهل بیت(ع) در دوره ی تاریک پهلوی ها، خلاصه ی مفصلی است از روزهای زندگی اش. روزهای سختی که او چشم بست بر آرامش یک زندگی بی دردسر و در وطنش نماند.