محرمانه، مستقیم! (آنچه جوانان نباید بدانند)

در بخشی از کتاب «محرمانه، مستقیم (آنچه جوانان نباید بخوانند!)» درباره «امان از درد بی معلمی»، می خوانیم: ایامی که تازه وارد دانشگاه شده بودم، با یک نفر از دوستان به سرمان زد که برویم و دوره آموزش نواختن سازی را تجربه کنم، شال و کلاه کردیم و رفتیم. از قضا استاد نوازنده ساز، مرد نابینا و نوازنده چیره دستی بود که به خوبی نیز نواختن را تدریس می کرد.

در زدیم و وارد اتاق پدیم. اولین چیزی که از ما پرسید این بود که چند سال داریم و چرا می خواهیم نواختن این ساز را فرا بگیریم؟ پس از شنیدن انگیزه ما گفت: خیلی دیر آمده اید. حداقل ده سال دیر آمده اید. برای آن که کسی بتواند در این رشته به جایی شایسته برسد، می بایست از نوجوانی یا حتی کودکی شروع کند.

از آن جا که بی علاقه به خوش نویسی نبودم، به سراغ استادی رفتم تا مرا درس و مشق خطاطی بدهد. مرا پذیرا شد و بعد از تدارک قلم و دوات و لیقه و کاغذ، برای گرفتن سرمشق نزد او رفتم. در اولین جلسه، طرز به دست گرفتن قلم و نشستن در هنگام و نشستن در هنگام نوشتن و امثال اینها را به من آموخت و اولین سرمشق را هم بالای دفترم نوشت: «ادب آداب دارد» و قبل از آن که خداحافظی کرده و از کلاس بیرون بروم، گفت: از این پس به خط دیگری منگر و سرمش مگیر و قلمت را هم بیاور تا خودم برایت بتراشم.