به قول نازلی، نقاشی آدم را کر می کند؛ شنوایی آدم را می برد توی رنگ ها و نقاش وقتی به نقاشی فکر می کند، یا وقتی دارد تابلویش را می کشد، هم رنگ ها را می بیند و هم رنگ ها را می شنود. بو و مزه ای که حس می کند، بو و مزه رنگ است و با دمب باریک و بلند قلم مو، لمسش را هم به تن تابلو می ریزد و گاهی اصلا هوس می کند به این لمس آن قدر میدان بدهد که از وک انگشتش برای در هم کردن و ساختن رنگ ها استفاده کند.
معرفی محصول
داستان در روزهای اوج انقلاب و به سال ۵۷ باز می گردد که روایت یک مامور گمنام را بیان می کند.