رجزمویه

رود از جناب دریا فرمان گرفته است / یعنی دوباره راه بیابان گرفته است
تا حرف آب را برساند به گوش خاک / در عین وصل رخصت هجران گرفته است
هم تا بهار را به جهان منتشر کنند / دریا ز باد و باران پیمان گرفته است
تجدید نوبهار به باران رحمت است / باران، که خوی حضرت رحمان گرفته است
ای تشنگان شهر فراموش! خواب نیست / آری، حقیقت است که باران گرفته است
بر جاده های یخ زده این ردّ گام کیست؟ / این بیرق از کجاست که جولان گرفته است؟
بوی مدینه می وزد، این شور از کجاست؟ / آیا رضاست راه خراسان گرفته است؟
بر کشتی نجات بگوییدمان که کیست / این ناخدا که دست به سکان گرفته است؟
ری کربلاست یا تو حسینی که هجرتت / بغداد را چو شام، گریبان گرفته است؟
ری خاک مرده بود، بگو کیستی مگر؟ / کاینک به ضرب گام شما جان گرفته است
ایران به دست تیغ مسلمان نشد، که حق / این خاک را به قوّتِ برهان گرفته است
برهان تویی که آینه واری امام را / نه نایبی که حکم ز سلطان گرفته است
پیغام غیبت است که انشاد می کنی / در نوبت حضور که پایان گرفته است
غیبت حضور عالم غیب است، وز نهان / خورشید سایه بر سر انسان گرفته است
ری پایتخت عشق علی شد، چنانکه قم / وین هر دو سپاه را خراسان گرفته است
تهران چه بود و چیست؟ دهی در تیول ری / این آبروی توست که تهران گرفته است
بویی اگر ز نام خدا دارد این دیار / بی شک ز باغ فیض تو سامان گرفته است
یا سیدالکریم! نگاه عنایتی / تهران تو را دو دست به دامان گرفته است
از تشنگان شهر فراموش یاد کن / تا بشنویم باز که باران گرفته است