طغیان ترانه، مثنوی های احمد عزیزی

ای که معمار عبارات منی
ای که قانون اشارات منی

ای ندا آباد کنج ناکجا
وی حریرستان بالای هجا

ای به طور تن تباتب با تو من
وی به لعلستان لبالب با تو من

ای صدای صاف تصنیف صدف
وی عبور عاج در عصر علف

ای عروج روح در رهبانیان
وی حلول جسم در روحانیان

ای تو در لالای لادن لب زده
وی تو بر شولای شبنم شب زده

ای تو در الواح ما میخی ترین
وی به جغرافی تو تاریخی ترین

ای فراتر از صفیر تیرها
وی بری از شهوت شمشیرها

ای ازل آبادی دشت ابد
وی رقم زاران سبزت بی عدد