مفاخر ملی - مذهبی 20: خورشید در آتش (زندگی نامه داستانی خواجه نصیرالدین محمد طوسی)

آسمان، شعری است پر از کلمات نورانی و او شاعر این شعر خواهد بود. کودک است. همه برای شفای پدرش دست به آسمان بلند کرده اند؛ آسمانی که دنیای شگفت ستارگانش، او را به خود خواهد خواند. اما او می داند که پدرش رفتنی است و همانجاست که آرزو می کند ای کاش طبیب بود. پدر هنگام مرگ از او می خواهد که به نیشابور برود، زیرا می داند که طوس دیگر برای هوش سرشار محمد کوچک است. پس از این زندگی اش همواره در سفر و تحصیل علم و معرفت می گذرد. صحنه دیدار خواجه نصیرالدین طوسی با عطار نیشابوری و گفتگویشان با شعر، یکی از خواندنی ترین فصل های کتاب را تشکیل می دهد. نصیرالدین از محضر استادانی چون امام سراج‏الدین، فریدالدین داماد و قطب‏الدین مصری کسب علم می‏کند. در بغداد است که خبر حمله مغول به ایران را می شنود و نگرانی برای خانواده اش، او را راهی طوس می کند. شهری که دروازه هایش ویران شده و صحنه های دلخراشی برای پیشواز او دارد. زندگی طولانی خواجه و خانواده اش در قلعه اسماعیلیان و ایجاد رصدخانه وکتابخانه‏ ای عظیم در مراغه از بزرگترین ‏فعالیت های علمی اوست که دیگر بخش های کتاب را شکل می دهد. خواجه نصیرالدین طوسی، آخرین روزهای عمرش را در بغداد می گذراند. مرگی غریب که چون راز ستارگان، تنها بر کسی روشن است که معرفتش را دارد.