لیالی مجنون

قسمتی از شعر با عنوان «پنجره رو به آفتاب» را از نظر می گذرانید:

همین که عکس تو در طالع زمان افتاد / خدا به وسوسه خلقت جهان افتاد
به عشق رویَت، در شرق و غرب، سکه زدند / که مهر و ماه، به این نام و این نشان افتاد
مگر نه این که فقط انعکاس بُغض تو بود / تبی که در دل دریا و آسمان افتاد؟
چنان چراغ تو در جان عاشقان تابید / که مرغ جسم جهان در هوای جان افتاد
که هر چه قیچی خورشید، موی شب را چید / که هر چه گرگ شفق، در ستارگان افتاد
تو ماهتاب کدام آفتاب پنهانی؟ / که هر ستاره هر شب، به پای آن افتاد...
کدام ساقی از این باده سر کشید و چشید / که هر شرابی جز نامت از دهان افتاد؟
بتاب پنجره ی رو به آفتاب! بتاب! / که شب در آینه ی آخر الزمان افتاد...