پرندگان اساطیر

«پرندگان اساطیر» که نام یکی از سروده های شاعر در این کتاب است، با نظمی زیبا، ترسیم فضای شعری را به شکلی بارز مورد توجه قرار داده است:

پرندگان اساطیر
از کوچه های سیمانی کوچیدند
و گنجشککان نگاه
خسته
خسته
خسته
پرهای پرواز فروبستند
و در غروبی نفس گیر
بر درگاه باد و باران و ابر
با قلبی شکسته
بر سیم های خاردار نشستند.

پرندگان اساطیر
از کوچه های سیمانی
تا آستان لاجوردی اهورا گذشتند
و بانوی اندوه پوش غروب
با پیراهن زرد
بر درگاه باد و باران و ابر
بر سیم های خاردار تکیه داد

پرندگان اساطیری گذشتند
چراغ صاعقه برافروخت
و قلعه های تو در تو
به سنگینی فرو ریخت
و گنجشککان نگاه
بر سیم های سرد خاردار، خیس شدند
و بانوی با شکوه اندوه پوش
گنجشککان دل شکسته را
در پیراهن زرد خود گرفت.