رد پای صدا

اشارات چشم

شد نوبت رزم بوفضایل / آن ماه لقا، علی شمایل
آمد به ادب، حضور خورشید / تا کسب کند شکوه توحید
تیغش به کمر، سپر، به پشتش / بشکوه، عَلَم، میان مُشتش
لب، تشنه و مشک، روی دوشش / پیغام پذیر، هر دو گوشش
اِستاد به خیمه ی ولایت / تا، او، مگرش کند عنایت
اِذنی به صف نبرد گیرد / از چهره تیغ، گَرد گیرد
در خیمه، امام با برادر / استاده، ولی، غمی برابر
خورشید و قمر، چو شد مقابل / استاد چو بنده، بوفضایل
یعنی که از او، جز این، نشاید / در محضر حق، سکوت باید
آنجا که دو دل، جدا ز هم نیست / بین دو نگه، اشاره، کافیست
کردند سکوت هر دو، اما / چشم و لب شان، پر از سخنها
او، جز سخن خدا، نفرمود / این بار ارادتش بیفزود
او، کرد نگاه آتش افروز / این، گشت تمام شعله و سوز
او، راز خود آشکار می کرد / با تیر نگه، شکار می کرد
این، گشته شکار جلوه ی دوست / یعنی که نگاه دوست نیکوست
او، کرده سکوت، اگر سخن هاست / این، در نگهش که: عشق تنهاست
او، ساقی و این خمار ساقی / تا میکده در کنار ساقی
او، جام ولایش از بلاها / این، چشم و دلش پر از تمنا
او، می کند از نگاه پرهیز / این، تشنه، که: باز هم عطش ریز
او، مانده که این خمار سرمست / چون گیرد جام عشق، بی دست؟!
این، در نگهش که: دست اگر نیست / از غیرت من دو چشم باقیست
او، مست می و سبوی باقی / این دیده به چشم مست ساقی
...