شب، همه شب

«مادر نداشتن»
در خواب مرگ رفتن و سر بر نداشتن / جز خشت و خاک، بالش و بستر نداشتن
با تیشه یی به بیشه بیداد روزگار / سر بر کشیده، نخل تناور نداشتن
در محفل زمانه به شب های انتظار / خوشید را به خانه خاور نداشتن
دریا ز دست داده و دریا گریستن / در موج خیز حادثه، گوهر نداشتن
تا روشنی به دیده دل بازآورد / آئینه ای چو جان مصور نداشتن
در شعله های شب زده اشک سوختن / چتری ز آه بر سر و باور نداشتن
بغضی شکسته در گلوی مرغ آرزو / وز شاخ عمر، میوه تر برنداشتن
بهتر به پیش دیده شب زنده دار من / از زخم تازیانه مادر نداشتن