پیشگامان دانش و فضیلت 1: راه بی پایان (نگاره هایی درباره علامه طبرسی)

نویسنده در اولین بخش از کتاب خود، درباره تولد علامه (ره)، می نویسد:
حسن بن فضل چشم انتظار تولد فرزندش بود. به قرآن نگاه کرد. با اشتیاق از جا بلند شد و آن را از طاقچه برداشت. روی رحل گذاشت و زیر لب گفت: خدایا! خودت کمک کن. صدای زن ها را از اتاق دیگر شنید. در جنب و جوش بودند. حسن بن فضل چند آیه­ای خواند. دلش آرام گرفت. دست هایش را بالا گرفت: خدایا! فرزندم را در راه گسترش دینت قرار ده.

صدای گریه ی نوزاد در خانه پیچید. زن همسایه با خوشحالی از اتاق بیرون آمد: چشم شما روشن! پسرتان به زیبایی ماه است. حسن بن فضل، سکه­ای از پر شالش بیرون آورد: دل شما روشن! قابل ندارد! زن، سکه را گوشه ی چارقد گُل دارش گره زد: حال مادر و بچه هر دو خوب است.

زن ها یکی­یکی از اتاق بیرون آمدند و تبریک گفتند. نور آفتاب، اتاق را روشن کرده بود. حسن بن فضل، کنار بستر همسرش نشست. نوزاد را که در پارچه­ای سفید پیچیده شده بود، بغل کرد . به صورت کوچک او نگاه کرد. سرش را نزدیک گوش راست نوزاد برد و اذان گفت. به آرامی نوزاد را روی دستش جا به جا کرد و اقامه را در گوش چپ نوزاد خواند. همسرش پرسید: نامش را چه گذاشتی؟ ـ به یاد پدرم فضل می­ گذارم.