تشنه و دریا: خاطرات یکی از پاسداران بیت امام محمدتقی رضایی کوپایی

در بخشی از این کتاب آمده است: «یک روز یکی از برادران شهرستانی که در آنجا نگهبان بود و تشنگی شدیداً به او فشار آورد به هر سه منزلی که در اطراف محل نگهبانی او قرار داشت مراجعه کرده و زنگ زده بود ولی کسی جواب او را نداده بود، چون هر سه درب غیرفعال بودند. ایشان آنقدر زنگ درب غیرفعال منزل امام را زده بود که امام اجباراً خودشان پشت در آمده و به او پاسخ دادند و گفتند: بفرمایید. نگهبان خود را به امام معرفی کرد و با لحنی خودمان با ایشان گفت: اگر زحمتی نیست یک لیوان آب برای من بیاورید. بنا به گفته خودش بعد از چند لحظه دیده بود پیرمردی که قیافه اش مثل امام است! یک لیوان آب برای او آورد. او آب را که می خورد لیوانش را پس می دهد و ماجرا را برای پاسبخش تعریف می کند که: سر پست خیلی تشنه بودم و آب هم نداشتم، بعد هم گفته بود خدا پدر این صاحبخانه را بیامرزد تا زنگ زدم پیرمردی که شبیه امام بود رفت و برایم آب آورد. بعد از پاسبخش پرسیده بود: مگر منزل امام اینجاست؟ وقتی پاسبخش برای او درباره موقعیت پست توضیحاتی می دهد آن برادر پاسدار یک دفعه از حال می رود. چون می بیند از آن قسمت تا بالای پله ها رفت و آمد برای امام خیلی سخت بوده ولی چون کسی در منزل نبوده و یا امام نخواسته زنگ بزند و خدمتکاری را مطلع کند، خودش دومرتبه این پله ها را طی کرده و برای او آب آورده است.»