حبسیه در ادب فارسی: از آغاز شعر پارسی تا پایان زندیه

حبسیه یا زندان سروده یا زندان نامه، شعریست که در زندان یا مربوط به زندان سروده می شود و شاعر علت اسارت و بدبختی خود را در آن با صراحت بیان می کند. درون مایه ی این حبسیه ها، شکوه از زندان، سختی و فشار غل و زنجیر، درد ناشی از شکنجه، آلودگی محیط، بدی غذا، بد رفتاری زندان بان، تنهایی و ... است.

در گونه ای از حبسیه کسی ستوده یا مدح نمی شود و شاعر از هیچ کس طلب بخشایش نمی کند. در گونه ای دیگر که اعتذاریه یا پوزش نامه خوانده می شود- شعر، با ستایش از شاه یا کسی که به یاری او امید دارد آغاز می گردد و لحنی آرام و ترحم آمیز دارد. حبسیه در قالب های مختلفی مثل: قصیده،غزل و رباعی یا قالب نیمایی سروده شده است. شاعران حبسیه سرای معروف عبارتند از: ناصر خسرو، مسعود سعد سلمان، خاقانی، ملک الشعرای بهار، فرخی یزدی و مهدی اخوان ثالث.

کتاب حبسیه در ادب فارسی: از آغاز شعر پارسی تا پایان زندیه، نوشته ولی الله ظفری است و در انتشارات امیرکبیر به چاپ رسیده است.