«قرآن» باشکوه ترین و نفیس ترین شاهکار الهی است که از سیمای دلربای خالق خود پرده برمی دارد و «طبیعت» بزرگ ترین شاهکار آفرینش است که از جمال و جلال آفریننده خود حکایت دارد. «قرآن» و «طبیعت» دو جلوه از یک حقیقت اند که در کنار هم «تجلی نمادین خدا» در روی زمین به شمار می آیند. «قرآن» و «طبیعت» دو کتاب هستند که هر دو یک نویسنده دارند و همان دست توانمندی که با قلم تدوین کتاب هستی را رقم زد با قلم تشریع کتاب تدوین را نگاشت. در این اثر، مؤلف با اشاره به پیوندهای وثیق «قرآن» و «طبیعت» با یکدیگر از ارتباط و هماهنگی بی مانند «کتاب تکوین» و «کتاب تدوین» پرده برداشته است.