روزنامه پاکستان: شرح و تفسیر یک سفر دو هفته ای به جمهوری اسلامی پاکستان

«ـ ببخشید! دقیقاً مَرز کجاست؟

ـ همون جاها!

مأمور دربانی با دستش به آن طرفِ در اشاره کرد. رفتم جلو و رسیدم به خودِ مرز. از روی مرز رد شدم و رفتم داخل پاکستان. بعد دوباره برگشتم توی خاک ایران. بازی اَم گرفته بود. یک بارِ دیگر از مرز رد شدم. یعنی دوباره رفتم پاکستان. باور می کنی که مرز فقط یک خط است. نه! حتی خط هم نیست. یک چیز عجیب و غریبی است که این طرفش می شود ایران و آن طرفش می شود پاکستان. یک موجود فرضی که نقشه های جغرافیایی را مجبور به رنگارنگ شدن می کند. آدم ها بعضی اوقات به خاطر جابه جا کردن این موجودات فرضی با هم می جنگند، خون همدیگر را می ریزند، بچه های هم را می کشند. و دستِ آخر وقتی از جنگ خسته می شوند، یک سیم خاردار روی آن موجودِ فرضی پهن می کنند و مأمورهایشان را اسلحه به دست کنار آن قرار می دهند تا مبادا کسی به این موجود فرضی بی احترامی کند. بگذارید خیالتان را راحت کنم. من فکر می کنم اولین بار «مرزهای سیاسی» را «مرض های انسانی» به وجود آورده اند.

ترسیدم که مأمور دربانی عصبانی شود و چیزی بگوید. می دانید که با مأمور ها نمی شود شوخی کرد. چون مأمورند و معذور. این شد که زیاد رویِ مرز نماندم و حرکت کردم. کمی که جلوتر رفتم، به یک تابلوی بزرگ رسیدم: به پاکستان خوش آمدید!»