من زنده ام: ناگفته هایی از زندگی مرد نامیرای جنگ سرتیپ احمد دادبین

در صفحه 9 کتاب «من زنده ام» در شرح کودکی امیر دادبین آمده است: «حاجی، لباس نظامی اش را درآورد و به میخ آویزان کرد. بچه هنوز بی حال و خواب آلود بود. حاجی پسرکش را بغل کرد و بوسید. خیال مامان شاهی راحت شد. تکه نمک را میان پارچه سبز گذاشت و به کنار لباس احمد سنجاق کرد. می دانست مردش چای را که بخورد، راهی مسجد می شود و یک ساعتی بعد از نماز همان جا می ماند. کار هر شب حاج یدا... بود. روزها استوار ارتش بود و شب ها حاج یدا... مسجد محله.

با بزرگ تر شدن احمد، مسجد رفتن های کودک هم شروع شده بود. طاهره که از مدرسه می آمد، مامان شاهی پسرکش را به دخترها می سپرد و به کارهایش می رسید. خواهرها مشق می نوشتند و احمد را نوبتی سرگرم می کردند. گاهی هم بچه، ظرف حلبی روغن را زیر پایش می گذاشت و چادر مادر را روی شانه ها می انداخت و با روسری عمامه ای می ساخت و برای خواهرها روضه می خواند. مامان شاهی از خنده غش می کرد و وقتی حاج یدا... به خانه برمی گشت، از روضه خواندن احمد برایش تعریف می کرد. ذوق در نگاه حاجی موج می زد. کم کم چند آیه ای قرآن و چند جمله ای هم حدیث به احمد یاد داد.

حاج یدا... می دانست که سال آخر در شیراز ماندنشان است. در بیشتر شهرها چند سالی زندگی کرده بودند. با آنکه زنش همواره معترض می شد، ولی نظامی بودن را با همه خانه به دوشی هایش دوست داشت. حاج یدا...، بیشتر شب ها احمد را با خودش به مسجد می برد و بچه، گاهی در همان مسجد به خواب می رفت. در کلاس حفظ قرآن مسجد، کوچک ترین عضو بود و حاجی که دیده بود پسرش زودتر از بقیه بچه ها سوره ها را حفظ می شود، کم کم احکام را هم خودش برای پسرکش می گفت...»