فانوس دریایی

آتا می دونم الان روحت داره همین دور و برا پرسه می زنه. شایدم بست نشسته تو اتاق آنا. اما منم حق دارم لابد؛ حق ندارم؟ اون بالابالاها واسه خودت خوشی، خبر نداری آنا چطور دلش آتیش می گیره. از این که جلوش راه برم خجالت می کشم. همچین نگاهم می کنه که انگار داره به تو نگاه می کنه. گناه منه که شبیه تو هستم؟ اصلاً فکر نکردی آب دریا خیلی زود آتیش رو خاموش می کنه؟ فکر نکردی این سیاره تو، دلش فقط با تو روشن می شه؟ فکر نکردی تمام ستاره های دنیا هم جمع بشن دورش، باز بی تو تاریکه.

آتش ایستاد کنار پنجره و فکر کرد چقدر پسرش حرف می زند و حسادت می کند و نمی گذارد حواسش به درد و دل سیاره باشد. سیاره گل های یاس چادرش را بغل زده و زل زده بود به آتش درون قاب عکس. هیچ چیز نمی گفت اما ته دلش غوغا بود. اگر یاشار هم لباس های نظامی آتش را می پوشید، می شد خود خودش. چشمش به پسر که می افتاد، پدر در برابرش زنده می شد. اگر خودش را در آینه نمی دید، یادش می رفت که موهایش دارد سفید می شود. یادش می رفت زمان گذشته است و آنی که در برابرش ایستاده، آتش نیست، پارة دل اوست.

آتش از این که یاشار مثل خودش است، اصلاً خودش است؛ دلش غنج رفت. اما ترجیح داد برود به اتاق سیاره و چادر پر از یاس او را بکشد رویش و در خواب سیاره شیرجه بزند. درست همان طور که از عرشة ناو شیرجه زده بود توی دریا. آن وقت هم سیاره خواب بود و داشت خواب او را می دید و خودش هم خبر نداشت سلول های یاشار در دلش تقسیم می شود، آن قدر تقسیم می شود تا بالاخره سیاره با آن ریاضی ضعیفش بفهمد آخرین یادگاری آتش هنوز می تواند دلش را روشن کند.