روزگاران 4: کتاب پرستاران

شورو حالی داشتیم که نگو. فقط می خواستیم تا آن جا که می شود یک نفربیش تر زنده بماند .
دیگر مهم نبود که کفش و مقنعه مان خونی بشود ؛ حالیمان نبود . برانکارهم نبود .
هرمجروحی را که شهید می شد ، فوری بغل می زدیم و می بردیم سردخانه . دکترو پرستارو رییس بیمارستان نداشت .
همه همین جوری بودند .