نامه رسان

نویسنده در معرفی کتاب و ارزش آن در مقدمه می نویسد: «محمود منصوری پستچی بود اما به جبهه رفت و اسفند 1366 پس از زخمی شدن در عملیات والفجر 10، به اسارت عراقی ها درآمد. قرار بود سال ها پیشتر خاطراتش مهمانِ خانه پستچی ها و مردم ایران شود؛ فرهاد شاهمرادیان در ایلام با او مصاحبه کرده، خسرو عباسی آن را در کرج به روی کاغذ آورده بود اما انتشار کتاب اتفاق نیفتاد تا اینکه کار اواسط 1393 به دستم رسید. برای ارائه تصویری شفاف از زندگی و آنچه بر او گذشته بود، باید با او به گفت وگو می نشستم تا اطلاعات بیشتری به دست آورم. این نیاز باعث شد او یک بار دیگر به گذشته برگردد و در پاسخ به سؤال هایم، به رنج های سالیان نه چندان دورش ــ در پس سیم خاردارهای اردوگاه دشمن ــ فکر کند. مرور خاطرات گذشته هرچند درد و داغ را تازه می کرد، اما او به صبوری روزها و ماه هایی که در اسارت پشت سر گذاشته بود، در چند دیدار روبه رویم نشست و نه از جنگ، که در مورد انسان های جنگ حرف زدیم؛ انسان هایی که شاید عادی و معمولی بودند اما در ماه ها و سال های سخت جنگ، آبدیده و بزرگ شدند.
از او خواستم از نگفته هایش از کار کردن در بغداد سال های پیش از جنگ، از خدمت سربازی، از استخدامش در اداره پست ایلام و جابه جایی هایش در ادارات پست موسیان، مهران، صالح آباد؛ از واقعه خانمان سوزی که برای مردم استان ایلام پیش از آغاز رسمی جنگ رقم خورد، و صدالبته از اسارت و از جزئیات بیشتر زندگی در اردوگاه دشمن بگوید؛ او هرآنچه را که باید، گفت اما از یاد رفته های زیادی هم داشت...».