سرم به شانه تو فکر می کند

کویر، منتظر ابرها و باران است
ببار در دل من، خاطرم پریشان است

به خاطر تو گذشتم از آنچه حقم بود
سزای خوبی بی چشمداشت، کفران است

به این امید که شاید ببینمت، هر صبح
نگاه من سر هر کوچه و خیابان است

تو شاهزاده قصری و بی خبر هستی
به جرم خواستنت یک نفر به زندان است

عذاب قبر مگر بدتر از ندیدن توست؟
چه قدر بعد تو مردن، برایم آسان است

بیا زمان زیادی نمانده است که عمر
چه خواهی و چه نخواهی تو، رو به پایان است

دلم گرفته ولی تازگی ندارد که
دو سال می شود این درد کهنه مهمان است

سرم به شانه تو فکر می کند وقتی
پرنده ای شب طوفان به فکر یک لانه ست

شده است شایعه در شهر دوستم داری
میان سینه ام امشب شهاب باران است

***

در شهر من این نیست راه و رسم دلداری
باید بفهمم تا چه حدی دوستم داری

موسی نباش اما عصا بردار و راهی شو
تا کی تو باید دست روی دست بگذاری

بیزارم از این پا و آن پا کردنت ای عشق
یا نوشدارو باش یا زخمی بزن کاری

من دختری از نسل چنگیزم که عاشق شد
بیگانه با آداب و تشریفات درباری

هر کس نگاهت کرد چشمش را درآوردم
شد قصۀ آغامحمدخان قاجاری

آسوده باش، از این قفس بیرون نخواهم رفت
حتی اگر در را برایم باز بگذاری

چون شعر هرگز از سرم بیرون نخواهم کرد
باید برای چادرم حرمت نگه داری

تو می رسی روزی که دیگر دیر خواهد بود
آن روز مجبوری که از من چشم برداری