لیلی آذر

یادم نمی آید چرا از عشق، چیزی
جز شاخه ای از گل هایی بر روی میزی

شمعی که باید بی صدا می مرد، می زد
آتش به جان سرزمین نفت خیزی

آنقدر سنگین است اندوهم که انگار
من مصرم و جان داده بر دستم عزیزی

باور نمی کردم تو ای باد بهاری
پاییز را پای درختانم بریزی

دیگر نیا، از جنگلی که عاشقت بود
چیزی نمی بینی به جز دود غلیظی