به همین سادگی

در بخش هایی از این کتاب به روایت معصومه سبک خیز می خوانیم:

«عبدالحسین پسر خاله مادرم بود اما ما اصلا با هم رفت و آمد نداشتیم. نزدیک عید سال 47 بود که مادرش به خواستگاری ام آمد. پدرم از این خواستگاری خیلی راضی و خوشحال بود.

می گفت: من اگر قرار باشد دخترم را شوهر بدهم به مال و ثروت یک جوان شوهر نمی دهم به ایمان و اخلاق آن پسر نگاه می کنم، به تلاش هایش برای اینکه نان حلال بر سر سفره اش بیاورد نگاه می کنم. من نگاه به نمازهای شب عبدالحسین، نمازهای اول وقتش، قرآن هایی که می خواند و اخلاق خدایی که دارد می کنم و من عبدالحسین را به عنوان یک داماد نمونه و تک برای دخترم انتخاب می کنم. بعد از خواستگاری یک روز آمدند برای عید دیدنی. شیرینی که رسم بود برای دختر تازه نامزد کرده ببرند نخودچی و کشمش بود. و یک تکه طلا و یا هدیه ای گران قیمت اما کوچک زیر این نخودچی کشمش ها می گذاشتند. یک ظرف پر از نخودچی کشمش برایم آوردند، و یک انگشتر بسیار زیبا. بعد از اینکه رفتند همه خانواده مشتاق بودند ببینند زیر شیرینی ها برای عروس چه گذاشته اند. یک انگشتر طلای بسیار زیبا».