بی تو، هیچ کس

مردمان خوابند و یک بیدار نیست
جز حسین بن علی هشیار نیست
خسته شد آیینه ها از ابرها
مرد از بی غیرتی ها صبرها
ای تماشایی ترین خورشیدها
محو شد جام جم جمشیدها
بعثت و خم غدیری رهن توست
مشرق اشراق بطحا صحن توست
عصر تو پروانه ها پرپر شدند
عده ای در طور خاکستر شدند
عصر کمبود فتوت بود و درد
عصر قحط خشم فریادی ز مرد
انجماد غیرت و فریاد بود
فکر نهضت مدتی بر باد بود
مردی از نسل شهامت لازم است
از مدینه تا شهادت عازم است
قود قاعد مهر ذلت می خورند
قوم قائم شهد عزت می خورند
رسم کوچیدن مسلمانان چه شد؟
موج هجرت بر سر پیمان چه شد؟
کی از این بند زمین وا می شوی؟
گم شدی پس کی تو پیدا می شوی؟
هر که اثا قلتمی شد مرده است
مثل مردابی عفن افسرده است
مردمان در بوته های امتحان
دسته دسته می روند از هر میان
نیست ایمان جز جهاد و عشق هو
زیر آتش خالص و بی های و هو